Skip to content

4 Ιουλίου 2015

Μία Σκέψη

από εξωγήινος νοσταλγός

Γνωρίζω ότι το κείμενο που έγραψα είναι μεγάλο. Ξέρω ότι βαριούνται όλοι να διαβάζουν.  Όμως η κατάσταση είναι τέτοια που ελπίζω να γίνει κάποια υπέρβαση. Πίστεψέ με κι εγώ βαριέμαι να γράφω. Νά όμως, έκατσα και έγραψα. Θα ήμουν ευγνώμων αν κάποιος διάβαζε αυτές τις γραμμές και αν μου απαντούσε με τις δικές του σκέψεις.
Πρώτον θέλω να τοποθετηθώ συναισθηματικά και όχι λογικά, αλλά θα υποστηρίξω το συναίσθημά μου με λογική.

Φόβος και ανασφάλεια του τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Πανικός! Ναι ή Όχι; Και σε ποιο ερώτημα; Σε ποια πρόταση των θεσμών; Τι συμβαίνει αλήθεια;
Άλλοι λένε ότι το δίλημμα είναι για την πρόταση των Ευρωπαίων.
Άλλοι για το Ευρώ.
Άλλοι για την Ευρωπαϊκή «μας» Ένωση.
Άλλοι για την καταστροφή μας.
Ναι ή Όχι λοιπόν και σε τι; Και αλήθεια, ποιος είναι εκείνος που γνωρίζει τι θα γίνει μετά; Φαίνεται να έχει ασφάλεια το Ναι. Απ την άλλη, αλήθεια, πόσο ασφαλής νιώθεις δίπλα από τους υπολοίπους Ευρωπαίους εταίρους;
Φαίνεται να υπάρχει μία καινούρια μέρα πίσω από το Όχι. Όμως και ασάφεια για το τι θα ξημερώσει.
Κόσμος διχασμένος λοιπόν και όσο διχαζόμαστε τόσο βουλιάζουμε. Όσο κατηγορούμε ο ένας τον άλλον τόσο χειρότερα γίνονται για όλους μας τα πράγματα. Οι μεν κατηγορούν τον Τσίπρα, οι δε τους μνημονιακούς… Εγώ προσωπικά βλέπω έναν τρελλό και έναν πονηρό. Έναν έφηβο και έναν ατομικιστή. Ακατάλληλοι πολιτικοί, όμως σε έναν λαό που εδώ και χρόνια έχει μπει στη διαδικασία της αυτοκαταστροφής και της παράνοιας. Εσείς ξέρετε ποιος είναι ο Τσίπρας και ποιος ο Σαμαράς. Εγώ ξέρω πάντως πως προτιμώ έναν τρελλό από έναν πονηρό. Γρήγορα κάνεις στην πάντα τον τρελλό, τον πονηρό δεν μπορείς να τον ξεφορτωθείς.

Δημοψήφισμα λοιπόν:
Δεν είναι αντισυνταγματικό, δεν είναι κατά του λαού, δεν είναι για να απομακρύνει τις ευθύνες των πολιτικών, αλλά για να δώσει ευθύνες στον λαό. Επιτέλους έχουμε ευθύνη, δεν είμαστε πρόβατα, πρέπει να έχουμε λόγο. Ας σταματήσουμε πλέον να κατηγορούμε τους άλλους και να δούμε τα δικά μας λάθη. Μακάρι ο κ. Παπανδρέου, όταν είχε κάνει την τούμπα τού από το «λεφτά υπάρχουν» στο «χρειαζόμαστε την βοήθεια», να είχε κάνει δημοψήφισμα.
Αλλά ήμασταν έτοιμοι όλοι για να πούμε στον κ. Τσίπρα: «Έκλεισες συμφωνία; Δεν τήρησες την υπόσχεσή σου! Δεν έκανες συμφωνία; Κατέστρεψες την Ελλάδα!». Τώρα όμως εμείς θα έχουμε τον κύριο λόγο.
Και τώρα έρχεται η σειρά του φόβου. Συναίσθημα και πάλι. Κανένας δεν θα ασχοληθεί ουσιαστικά με το τι πρόκειται να γίνει στην συνέχεια. Κι αυτοί που θα ασχοληθούν, πάλι λόγια στον αέρα θα καταθέσουν γιατί όσο και να μελετήσεις, για τίποτε δεν είσαι σίγουρος. Εδώ μεταξύ τους οι οικονομολόγοι κάνουν υποθέσεις και εικασίες και ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του με τεράστιες διαφορές ο ένας από τον άλλον.

Φόβος για το αν θα μείνουμε φτωχοί και απένταροι, απομακρυσμένοι, απομονωμένοι και ό,τι άλλο θες.
Το γνωστό βέβαια παράδειγμα με τα βατράχια και το βράσιμό τους το ξεχνάμε. Έχουμε καταλήξει να νιώθουμε ασφάλεια με τα 200€ μισθό και να τρέμουμε τι θα γίνει αν βγούμε εκτός της Ευρώπης…
Ποιας Ευρώπης στα αλήθεια; Τι κέρδος έχουμε από την Ευρώπη;
Ξέρω πρώτον ότι γέμισαν τα μαγαζιά μας από σημαίες Αγγλικές και τις φοράμε σαν να είναι “hot” και “in” και ντρεπόμαστε να βάλουμε στις εθνικές επετείους την σημαία μας γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ «εθνικόφρον».  Όποτε κι αν ταξιδέψαμε στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες διακρίναμε με θαυμασμό τον σοβινισμό που τους διακατέχει. Έχουμε κόμπλεξ κατωτερότητας. Από την πρώτη στιγμή είμαστε δακτυλοδεικτούμενοι και φταίμε για ό,τι κι αν γίνεται. Εδώ πολεμήσαμε τους Γερμανούς, τον Φασισμό και τον Ναζισμό με τόσο σθένος που έμεινε στην Ιστορία. Πού βρέθηκαν ξαφνικά τόσοι Ναζιστές στην χώρα μας; Μας γεννήσατε τον ρατσισμό Ευρώπη. Εμείς ήμασταν φιλόξενοι. Μας γεννήσατε το μίσος και τον ατομικισμό Ευρωπαίοι. Την δε υποκρισία και την ψευτιά πρώτοι εσείς την διδάξατε και συνεχίζετε.

Και μετά αναρωτιόμαστε για την εγκυρότητα και την αλήθεια του κ. Τσίπρα. Δεν λέω ότι αυτός είναι ο σωτήρας της χώρας μας ή ο ηγέτης, αλλά λέω ότι είμαστε πολύ δειλοί τόσον καιρό που γίνεται ό,τι γίνεται και δεν τολμάμε να σηκώσουμε κεφάλι και κρατάμε πάντα τους ίδιους αγάδες πάνω από τα κεφάλια μας.

Ειλικρινά, τι φοβάσαι Έλληνα; Στα αλήθεια, τι φοβάσαι;
Να πτωχεύσεις; Μα έχουμε ήδη εδώ και χρόνια.
Να χάσεις την εθνική σου κυριαρχία από τους Τούρκους; Μα ήδη είμαστε αποικία των Ευρωπαίων. Αγόρασαν τσάμπα ό,τι καλό είχαμε. Είμαστε ξένοι στην χώρα μας. Θα καταλήξουμε οι εργάτες των «πολιτισμένων». Πουλάμε ό,τι έχουμε για να το δώσουμε στα δάνεια. Και τα δάνεια μεγαλώνουν.
Ίσως να είμαι σε όλα λάθος. Το σίγουρο είναι ότι θέλω να συζητήσω μαζί σου και να δούμε ότι και οι δύο αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό και για τις επόμενες γενιές. Δεν θέλω να έρθω σε ρήξη μαζί σου. Δεν θέλω να πάμε σε έναν ανώφελο αλληλοσκοτωμό.

* * *

Εγώ απλώς λέω ΟΧΙ στα παρακάτω:
Στην βαθειά σαπισμένη κοινωνία μας. Ναι, μπορεί να καταστραφούμε τώρα, αλλά να ξεκινήσουμε να χτίζουμε μια καινούρια Ελλάδα από αύριο. Άλλωστε, αν νομίζεις ότι μετά από το Ναι και τα καινούρια μέτρα που θα ληφθούν θα ξεκινήσει μια καινούρια σελίδα για την πατρίδα μας, συγγνώμη αλλά μάλλον κάνεις λάθος. Ο Θάνατος είναι ένα βήμα πριν την Ζωή, απλώς θεωρώ ότι όσο περισσότερο καθήσουμε σαν ετοιμοθάνατοι τόσο λιγότερο θα βρεθούμε ζωντανοί. Θα έρθει  η πτωχοποίηση της χώρας μας αλλά πιο μετά, έτσι ώστε να μην μπορούμε πια με τα 100€ να πειράξουμε κανένα.
Προλαβαίνω και λέω εγώ το Όχι στους Ευρωπαίους. Μην ανυσηχείς θα μας χρησιμοποιήσουν, θα μας ξεζουμίσουν και μετά θα μας πουν «περάστε έξω παλιόσκυλα». Δεν ξεχνώ πώς μας μίλησε ο Τσώρτσιλ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αμέσως μετά πώς μας έβαλαν να αλληλοσφαχτούμε στον πιο φρικαλέο εμφύλιο της ιστορίας μας και πώς κατέστρεφαν κατόπιν την Κύπρο μας.

Λέω Όχι σε αυτό το συνοθύλευμα των λύκων. Αυτή τη στιγμή νιώθω ότι είμαστε το πρόβατο και παρακαλάμε τον τσοπάνη μας να μας γδάρει λιγότερο ή να μην μας φάει φέτος το Πάσχα… Πρόταση και την λέω αληθινά: Δεν μεταμορφωνόμαστε σε σκύλους να μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη ο Τσοπάνης και να μην έχουμε κάθε φορά την πιθανότητα να μας σφάξει; Ούτως ή άλλως δεν θα αργήσουμε να είμαστε ένα γέρικο πρόβατο, να μην έχουμε να του δώσουμε τίποτα και θα είναι μονόδρομος το σφάξιμό μας χωρίς να στάξει κανενός το δάκρυ.

Λέω Όχι στον φόβο. Η παιδεία μου, οι πρόγονοί μου, η ιστορία μου, η γη που πατώ δεν μου επιτρέπουν να φοβηθώ.

Λέω Όχι στην προσκύνηση των Ευρωπαίων. Δεν μπορείς να είσαι σοβαρός όταν στηρίζεσαι στους ξένους να σε σώσουν. Αν το κάνουν, δεν ξέρω τι είδους σωτηρία θα σου προσφέρουν.

Λέω Όχι, απλά και καθαρά. Συγγνώμη αν σε στενοχώρησα, συγγνώμη αν σε έθιξα, συγγνώμη αν είμαι αγράμματος. Συγγνώμη, αλλά ΟΧΙ.
Μπορεί και να είμαι λάθος. Δεν θέλω να έρθουμε σε σύγκρουση, θέλω να μιλήσουμε.
Ας αποφασίσει ο λαός και ας κοιτάξουμε τα χάλια μας. Μας κέρασαν κλεμμένα, φταίμε που τα πήραμε. Δυστυχώς θα τα πληρώσουμε ακριβά.
Είθε να ενωθούμε για ύστατη φορά ίσως στην ιστορία μας.
Ευχαριστώ.
Γαβριήλ Τζαμουζάκης

Advertisements
Read more from Άρθρα

Γράψε και εσύ το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments