Skip to content

23 Ιανουαρίου 2015

Η σημασία των εκλογών της 25-1-2015

από βενέδικτος

του Ηλία Φιλιππίδη,

Καθηγητού κοινωνιολογίας – Nομικού

1.     Η κοινωνιολογική ταυτότητα των εκλογών

Οι εκλογές αποτελούν ύψιστο πολιτικό γεγονός. Παράλληλα όμως αποτελούν και ένα ποιοτικό κοινωνικό δείκτη και μάλιστα τριπλής όψεως. Οι τρεις όψεις είναι: το πριν, το εάν και το μετά.

Το πριν αφορά τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο προεκλογικός αγώνας. Δυστυχώς το επίπεδο είναι τριτοκοσμικό. Ζούμε τις πλέον ευτελείς εκλογές της Μεταπολιτεύσεως.

Αυτό οφείλεται:

α. Στα απύθμενα ψεύδη, τα οποία χρησιμοποιούν με μεγάλη θρασύτητα τα κόμματα των Μνημονίων. Θέλουν να τρομοκρατήσουν τον λαό συμπεριφερόμενοι ως οι πλέον σκληροί συνήγοροι των dανειστών μας.

β. Στην πρόταξη του κομματικού συμφέροντος έναντι των συμφερόντων της πατρίδας. Το εθνικό συμφέρον απαιτεί την συγκρότηση κυβερνήσεως εθνικής ανάγκης. Όμως μια τέτοια εξέλιξη χρειάζεται τουλάχιστον ένα υπερκομματικό καταλύτη και αυτός θα μπορούσε να ήταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δυστυχώς όμως μέσα στα τόσα προβλήματά μας έχουμε την ατυχία να βρίσκεται σήμερα σε αυτή την τόσο υπεύθυνη θέση ο πλέον άχρηστος και ιδιοτελής εκπρόσωπος του βαθέος πολιτικού καθεστημένου.

γ. Στον αγοραίο τρόπο και την επιθετικότητα μέχρι λύσσας, με την οποία εκτοξεύονται τα κομματικά επιχειρήματα από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Το λιγότερο που έχουμε να πούμε για τους πολιτικούς μας είναι, ότι τούς χαρακτηρίζει η αμάθεια και η ανευθυνότητα. Δεν υπάρχουν πλέον πολιτικοί σοβαροί, υπεύθυνοι και ενημερωμένοι.

Το εάν αφορά το ερώτημα του κατά πόσον στην Ελλάδα λειτουργεί η δημοκρατία.

Βεβαίως από την ίδρυση του Ελλαδικού κράτους  η δημοκρατία ήταν πάντα το ζητούμενο, ενώ τα Συντάγματά μας δεν υστερούσαν σε προοδευτικότητα των άλλων ευρωπαϊκών. Το συμπέρασμα είναι θλιβερό: πάμε προς το χειρότερο και όχι προς το καλύτερο. Το επίπεδο του πολιτικού μας πολιτισμού υποβιβάζεται συνεχώς και με το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει ελπίδα ποιοτικής έστω ανακάμψεως, παρόλο που αυτό δεν απαιτεί το παραμικρό οικονομικό κόστος.

2.     Προβλέψεις για το μετά

Το σκεπτικό μας εκκινεί από μια βασική διαπίστωση: ζούμε υπό ένα καθεστώς, το οποίο όχι μόνο δεν έχει σχέση με την δημοκρατία αλλά μόνο ως κατοχή και κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Τα υποστυλώματα αυτού του καθεστώτος της υποτέλειας είναι οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά και εκφράζονται με δύο επιχειρήματα:

.α. Τα Μνημόνια ήταν μονόδρομος και

.β. Το χρέος είναι βιώσιμο

Αλλοίμονό μας, αν αυτό το καθεστώς παγιωθεί στην πολιτική μας ιστορία και στις συνειδήσεις των Ελλήνων. Αυτό το καθεστώς πρέπει να καταρρεύσει. Οι πρωταγωνιστές και διαχειριστές αυτής της εθνικής προδοσίας πρέπει να εξαφανιστούν από το πολιτικό προσκήνιο.

Να έλθει ο Τσίπρας; Τι μπορεί να κάνει ένα άπειρο και ασύντακτο κόμμα με ένα δημόσιο χρέος 321 δις ευρώ, το οποίο με τα Μνημόνια έχει μετατραπεί κατά 75% σε διακρατικό, έχει υπαχθεί σε αγγλικό δίκαιο, έχει εξασφαλιστεί με την υποθήκευση ολόκληρης της κρατικής περιουσίας και μάλιστα με την παραίτησή μας «αμετάκλητα και άνευ όρων» από το δικαίωμα ενστάσεως λόγω ασυλίας και εθνικής κυριαρχίας (άρθρο14 της Δανειακής Συμβάσεως);

Ο Γιωργάκης και ο Αντωνάκης φρόντισαν να δεθούμε χειροπόδαρα σε σημείο ώστε να είναι νομικώς και πολιτικώς αδύνατο να απαλλαγούμε με μονομερείς ενέργειες.

Το μόνο δίκηο που έχει ο Σαμαράς είναι ότι η Μέρκελ του είχε υποσχεθεί ότι μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2012 θα γίνει αναδιάρθρωση του χρέους. Μετά του είπε να περιμένει για μετά τις γερμανικές εκλογές το φθινόπωρο του 2012. Και μετά;

Μετά ο μεν Σόιμπλε είπε στον Στουρνάρα το περίφημο «Forget it Jannis», όταν του μετέφερε την πρόταση της Λαγκάρντ για κούρεμα του ελληνικού χρέους, οπότε μπορούμε να φαντασθούμε ότι και η Μέρκελ  θα απαντούσε  κατ’ αναλογίαν «Forget it Antonis», κάθε φορά που ο Σαμαράς θα της θύμιζε την υπόσχεσή της. Γιατί όμως η Μέρκελ προτιμά να «αδειάσει» τον Σαμαρά;

Η άρχουσα άποψη των διεθνών αναλυτών, ακόμη και Γερμανών οικονομολόγων, είναι ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Οι αγορές το γνωρίζουν καλύτερα από όλους. Όμως τηρούν στάση αναμονής. Δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα να βγεί στις αγορές, αν προηγουμένως δεν γίνει μία γερή αναδιάρθρωση του χρέους, την οποία θεωρούν δεδομένη είτε την φοβούνται είτε όχι.

Οπότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι:

α. Η Μέρκελ δεν έκανε το χατήρι της αναδιαρθρώσεως στον Σαμαρά, για να προλάβει να στύψει την ελληνική λεμονόκουπα όσο γίνεται περισσότερο.

β. Παρ’ όλα τα ψέμματα του Σαμαρά, η Μέρκελ θέλει τις εκλογές.

γ. Η Μέρκελ επιθυμεί να κερδίσει τις εκλογές ο Τσίπρας και να γίνει μια νέα συμφωνία, η οποία θα επιβεβαιώνει  όλους τους όρους των Μνημονίων, θα απαιτεί την συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων» και ως αντάλλαγμα θα προσφέρει την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους στα 50 χρόνια, ίσως και παραπάνω με μικρότερο και σταθερό επιτόκιο. Έτσι η Μέρκελ πετυχαίνει να δεσμεύσει το ευρύτερο δυνατό πολιτικό φάσμα της χώρας μας με «υποχωρήσεις» εκ μέρους της ΕΕ, οι οποίες έχουν ήδη αποφασισθεί .

δ. Η Μέρκελ σκέπτεται πρωτίστως γερμανικά και δευτερευόντως ταξικά. Όχι μόνο δεν θα εμποδίσει τον Τσίπρα αλλά αντιθέτως θα το χαρεί αν ο Τσίπρας, προκειμένου να διασώσει την αριστερή του ταυτότητα, πιάσει από τον λαιμό την μεγάλη περιουσία, τους καναλάρχες, τους λαθρεμπόρους καυσίμων, τους μεγάλους  φοροφυγάδες, τους κρυμμένους στην Λίστα Λαγκάρντ, ακόμη και τους εφοπλιστές.

ε. Βασικά η Μέρκελ δεν ενδιαφέρεται για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Ενδιαφέρεται μόνο για το «ΟΙΚΟΠΕΔΟ», δηλ. για την δημόσια ακίνητη περιουσία, τις δημόσιες εκτάσεις και τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Ιδιαιτέρως βεβαίως ενδιαφέρεται για την ελληνική ΑΟΖ, προκειμένου η Γερμανία να καλύψει το έλλειμμα ορυκτών μορφών ενέργειας. Τι θα συμβεί όμως εάν ο Τσίπρας ζητήσει ή μάλλον απαιτήσει:

.α. μεγάλο κούρεμα του χρέους,

.β. αναθεώρηση των «μεταρρυθμίσεων» οι οποίες αφορούν το εργασιακό και συνταξιοδοτικό καθεστώς και

.γ. την αποδοχή εκ μέρους των δανειστών της αναπτυξιακής ρήτρας;

Τότε η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη. Θα διακινδυνεύσει την σύγκρουση ο Τσίπρας; Για την περίπτωση αυτή προκύπτουν νέα ερωτήματα και δεδομένα:

α. Διαπραγμάτευση χωρίς εκβιασμούς και μπλόφες είναι σκορδαλιά χωρίς σκόρδα. Η Μέρκελ μπλοφάρει σε μεγάλο ποσοστό όταν λέγει ότι η μή τήρηση των συμφωνημένων συνεπάγεται την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Ο αρχηγός των Φιλελευθέρων στο Ευρωκοινοβούλιο και πρωθυπουργούς του Βελγίου Γκί Φερχόφστατ  το δήλωσε ξεκάθαρα: η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα στοιχίσει περισσότερο από ότι η διάσωσή της. Συγκεκριμένα θα στοιχίσει: στην Ιρλανδία 3 δις ευρώ, στην Πορτογαλία 6, στην Ισπανία 29, στην Ιταλία 44, στην Γαλλία 49, και στην Γερμανία 66-80 δις (Σύνολο: 197-211 δις ευρώ). Ενώ η διάσωση της Ελλάδας θα απαιτούσε περίπου το ένα τρίτο. Επίσης η θέση του Αμερικανικού οικονομικού πρακτορείου Bloomberg είναι ότι ένα Grexit (έξοδος της Ελλάδος) θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη και την διάλυση του κοινού  νομίσματος και αυτό η Γερμανία δεν θα ήθελε να συμβεί σε καμμία περίπτωση.

β. Στην περίπτωση συγκρούσεως, οι αντοχές του Τσίπρα θα εξαρτηθούν και από την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού. Πώς θα αντιδράσει ο λαός μας εάν ο Τσίπρας προσφύγει σε δημοψήφισμα;

3.     Συμπεράσματα

α. Το συμπέρασμα είναι ότι αξίζει τον κόπο να ριψοκινδυνεύσουμε. Εξάλλου η ελπίδα βρίσκεται μπροστά και όχι πίσω. Αν γυρίσουμε πίσω, θα δώσουμε το μήνυμα και στην Μέρκελ και στους Έλληνες σύγχρονους δωσίλογους ότι ο «γάιδαρος» αντέχει, και ένα τέτοιο μήνυμα θα υπονόμευε στην πράξη το ελληνικό αίτημα για διαπραγματεύσεις, τις οποίες τώρα υπόσχεται να κάνει και ο Σαμαράς.

β. Μακάρι όμως το μόνο μας πρόβλημα να ήταν το χρέος. Δυστυχώς έχουμε και τα εθνικά μας θέματα. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει αυτοδυναμία αλλά να συμπράξει με τους Ανεξάρτητους  Έλληνες, των οποίων η παρουσία στην μέλλουσα Βουλή καθίσταται αναγκαία.

γ. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε μια φάση πολιτικής αστάθειας αλλά και ευρωπαϊκών εξελίξεων. Η αστάθεια δεν θα οφείλεται στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά στην δυσκολία διαχειρίσεως ενός μη βιώσιμου χρέους και στην φοροδοτική εξάντληση του ελληνικού λαού. Όμως υπεισέρχεται και ένας αστάθμητος παράγοντας, τον οποίο  μάλλον η κ. Μέρκελ δεν υπολόγισε σωστά: είναι η αυξανόμενη αντίδραση των λαών του ευρωπαϊκού Νότου στην επιβολή της λιτότητας, η ανάπτυξη φυγόκεντρων δυνάμεων μέσα στην ΕΕ και η άνοδος της ακροδεξιάς σε συνδυασμό με την ένταση της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Στην Ελλάδα η τελευταία μας ελπίδα είναι μέσα από την κατάρρευση του Μνημονικού καθεστώτος να αναδυθούν νέες πολιτικές δυνάμεις.

Advertisements

Γράψε και εσύ το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments