Skip to content

18 Φεβρουαρίου 2014

Χωράει νέος μούστος σε παλιούς ασκούς;

από psileashampos

Πρόσφατα από παρακίνηση κάποιου φίλου διάβασα στο διαδίκτυο για κάποια νέα κίνηση ανασύνταξης της κεντροαριστεράς, το «προσκλητήριο των 58». Παρατήρησα ως πονηρός νεοέλληνας ότι η μεν κίνηση είναι καινούρια, τα δε πρόσωπα παλιά και πολλά απ’ αυτά γνωστά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ (…)


Για άλλη μια φορά εξεγέρθηκαν δυο φωνές αντιμαχόμενες μέσα μου: Η πρώτη διατείνεται ότι δεν είναι δυνατόν άνθρωποι που έχουν συμμετάσχει στο παλαιό κομματικό κατεστημένο της λεγομένης μεταπολίτευσης και δη σε κυβερντικούς θώκους να είναι αλώβητοι και… λευκοί ωσεί χιών, ώστε να μπορούν να επαγγέλονται το καινούριο και την αλλαγή. Η δεύτερη -εμφανώς ασθενέστερη- υποστηρίζει ότι οφείλουμε να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι ευρισκόμενοι σε νέο περιβάλλον με ανθρώπους ιδεολόγους και οραματιστές μπορούν να προσφέρουν πολλά λόγω της εμπειρίας τους.

Αφορμή λοιπόν για εμπεριστατωμένο διάλογο και επιχειρηματολογία! Διαβάζοντας τη λίστα των προσώπων διεπίστωσα ότι βρίθει πανεπιστημιακών καθηγητών, μεταξύ των οποίων και ο κύριος Χριστοδουλάκης, δις υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη και μάλιστα υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών το διάστημα 2001-2004 (…)

Αφήνω λοιπόν τη σκέψη μου να κινηθεί μεταξύ των υπουργικών και των καθηγητικών γραφείων γενικά, να θυμηθεί τα ατοπήματα ή και τα ανομήματα των κυβερνήσεων Σημίτη από το Χρηματιστήριο μέχρι την εξαγωγή του ελληνικού χρυσού στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, να μελαγχολήσει με τα ατοπήματα ή και τα ανομήματα των πανεπιστημιακών καθεστώτων από τα περίεργα ερευνητικά πακέτα, τις ύποπτες εκλογές καθηγητών, μέχρι τις… συναλλακτικές σχέσεις των καθηγητών με τα φοιτητικά κόμματα και παρατάξεις, και την μετάλλαξη μεγάλων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας σε άντρα ανομίας, βρώμας και δυσωδίας… Είναι άραγε όλοι αυτοί οι υπουργοί και καθηγητές αμέτοχοι της κουλτούρας που καλλιέργησε και προήγαγε αυτή την κατάσταση; Έχουν κάνει την αυτοκριτική τους ή μήπως νομίζουν ότι με τον παλιό γνωστό τρόπο μπορούν να πηγαίνουν για κάτι καινούριο;

Στο σημείο αυτό παρεμβαίνει δυναμικά η άλλη φωνή μέσα μου και κυριολεκτικά κραυγάζει: Δεν είναι δυνατόν! Δεν δικαιούμαστε να κατηγορούμε όλους τους ακαδημαϊκούς για τα σφάλματα κάποιων συγκεκριμένων, ούτε όλους τους υπουργούς. Στο κάτω-κάτω η συλλογική ευθύνη ανήκει στον Χίτλερ και τους Ναζί! Άλλωστε αν συνεχίσουμε  με τη λογική αυτή δεν πρόκειται να βρούμε κανέναν συμμετέχοντα μιας νέας κινήσεως καθώς όλοι οι τομείς της δημόσιας ζωής της πατρίδας μας έχουν λίγο ως πολύ διαφθαρεί!

Πολύ σωστά, απαντά η πρώτη αντιδραστική φωνή, όλοι ζούσαμε και ζούμε σε ένα περιβάλλον διαφθοράς, από τον μικρότερο υπάλληλο μέχρι και το πιο μεγάλο στέλεχος, μάλιστα χωρίς συναίσθησή της. Προς επίρρωση των λεγομένων μου αναφέρω ένα πρόσφατο περιστατικό που μου συνέβη στην εφορία: βρίσκομαι στον γκισέ για τον διακανονισμό των χρεών και ενώ διαμαρτύρομαι ότι όλοι έφαγαν στην πλάτη μας, βρίσκω συμπαράσταση από έναν αγρότη, ο οποίος κατηγορεί τους πολιτικούς και είναι «φωτιά». Όταν όμως ανέφερα ότι ήμουν από τους λίγους που δεν αντιλήφθηκαν όλη αυτή την περίοδο του φαγοποτιού, αυτός προσέθεσε: «κι εγώ, τι νομίζεις, μόνο 20.000€ μαύρα μπόρεσα να βγάλω αυτήν την περίοδο» (!!!).

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι πρέπει να «πετάξουμε» τον παλιό μας εαυτό, για να μην τον ξαναβρούμε μπροστά μας. Παλιά συνθήματα και κλισέ τύπου «η αναγέννηση της κεντροαριστεράς», «πατριωτική συσπείρωση» κλπ δεν πιάνουν πλέον. Δεν ξορκίζεις το κακό με λόγια και κουβέντες του παρελθόντος, που μόνο φουσκώνουν των πολλών τα μυαλά και των λίγων… τις τσέπες. Απαιτείται επιτακτικά σοβαρή και αυστηρή αυτοκριτική, αλλαγή νου-νοοτροπίας και τότε είναι σίγουρο ότι θα μπορέσουμε να συμπορευθούμε σε πλατύτερες συλλογικότητες χωρίς πολώσεις και κλισέ.

Η υγιής και πραγματική συσπείρωση είναι προφανές ότι δε θα πραγματοποιηθεί με ταμπέλες και περιορισμένους χώρους. Από τι είναι αυτό προφανές; Μα από την ίδια την ιστορία μας. Κάνοντας μια νηφάλια ανασκόπηση των τελευταίων 30 τουλάχιστον ετών, θα διαπιστώσουμε ότι υπήρχαν-και υπάρχουν-σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους άνθρωποι-πρόσωπα κοινής εσωτερικής προδιάθεσης και συμπεριφοράς:οι ιδεολόγοι και οι συμφεροντολόγοι.

Οι ιδεολόγοι τα έδωσαν όλα για την ιδεολογία τους για το πιστεύω τους με τον πόθο της δημιουργίας ενός καλύτερου αύριο για την πατρίδα και οι συμφεροντολόγοι τα πήραν όλα…απ’όλους! Είναι δυνατόν λοιπόν άνθρωποι αυτών των δυο κατηγοριών να συνταχθούν και να συμπορευθούν για μια ακόμη φορά χωρίς οι μεν να εκμεταλλευθούν τους δε και την ίδια την πατρίδα; Δεν πρέπει εν τέλει οι αγνοί ιδεολόγοι να βρεθούν και-τουλάχιστον-να συζητήσουν σε μια κοινή βάση, το καλύτερο μέλλον της πατρίδας και των παιδιών μας, έστω κι αν έχουμε κάποιες διαφορές; Δε μπορεί να βρεθεί μια ελάχιστη συνισταμένη; Πιστεύω πως μπορεί, αφού βρέθηκε κοινή συνισταμένη (επίπλαστης) συμπόρευσης με ανθρώπους ιδιοτελείς και διπρόσωπους…
Τώρα οι δυο φωνές συμφωνούν, αλλά και καταλαγιάζουν. Eίναι βλέπετε ίδιον των φωνών να σιγοσβήνουν όταν αρχίζει η ουσία.

Advertisements

Γράψε και εσύ το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments