Skip to content

26 Ιανουαρίου 2013

1

Λόγια καρδιάς σε φίλο…

από lakwnikos

Φίλε συμπολίτη, αγανακτισμένε με τις απεργίες,

Θα ήθελα σήμερα να σου απευθύνω δύο λόγια σαν φίλος. Επειδή όμως τα λόγια αυτά ‎στα λέω από καρδίας, θα ήθελα και εσύ να μην τα πετάξεις αμέσως… να τους δώσεις ‎μια δεύτερη ευκαιρία. Και εάν σου αρέσουν και συμφωνείς, κράτησέ τα και εσύ στην ‎καρδιά σου, αλλιώς δεν πειράζει, ίσως κάποια άλλη φορά.
Σε παρακολουθώ καιρό τώρα, και εσένα όπως και εμένα, να ταλαιπωρούμαστε. Αν ‎είσαι από τους τυχερούς που έχουν ακόμη δουλειά, τότε θα τολμήσω να πω «πάλι ‎καλά», με την επιφύλαξη για πόσο καιρό και υπό ποιες συνθήκες θα συμβαίνει αυτό. ‎Όπως και να έχει, σου εύχομαι να μην σου λείψει ποτέ! Ξέρω ότι έχεις τις ανάγκες ‎σου, αλλά αυτά τα λίγα έστω, οπωσδήποτε σε βοηθάνε στα προβλήματά σου, εντός ‎και εκτός οικογενείας. Αν είσαι φίλε από τους άτυχους που έχασαν την δουλειά τους, ‎τότε το μόνο που μπορώ να σου προτείνω είναι υπομονή και μην απογοητεύεσαι. ‎Πάλαιψέ το!

Πάλαιψέ το όπως το παλεύουν οι απεργοί των μέσων μαζικής μεταφοράς! ‎Αγωνίζονται και αυτοί για να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους και να διασφαλίσουν ‎τα δικαιώματά τους. Και να σου πω κάτι, επειδή και εγώ είμαι από τους τυχερούς που ‎έχουν ακόμα δουλειά, αλλά βέβαια με μισθό εποχής κρίσης, τους καταλαβαίνω και ‎μακάρι να είχα την δύναμη να είχα κάνει αυτό που κάνουν αυτοί. Γιατί στα λέω αυτά, ‎θα μου πεις, αφού τα γνωρίζεις ήδη; Γιατί σήμερα στη στάση που περιμέναμε το ‎λεωφορείο -μαζί σου ήμουνα και εγώ, λίγο πιο πίσω- σε άκουσα να παραπονιέσαι. ‎Και σε άκουσα να λες κουβέντες που δεν περίμενα να ακούσω από φίλο. Κι εγώ μαζί ‎σου, κι εγώ αγανάκτησα, κι εγώ στενοχωρήθηκα, άργησα και λίγο στην δουλειά μου, ‎ξέρεις πώς είναι αυτά τώρα την τελευταία εβδομάδα. Όμως δεν έσπευσα να ‎κατηγορήσω τους εργαζομένους. Αναζήτησα αλλού τις αιτίες.

Και ξέρεις κάτι φίλε, το βράδυ που επέστρεψα στο σπίτι κουρασμένος και ‎ταλαιπωρημένος από την δουλειά και τις απεργίες, κάπου σε πήρε το μάτι μου στην ‎τηλεόραση, να διατρανώνεις μαζί με τους πολιτικούς ότι τα μέσα μεταφοράς είναι ‎του λαού και όχι των συνδικάτων. Δεν σου κρύβω ότι ξαφνιάστηκα. Σκέφτηκα, μα ο ‎φίλος να πει τέτοια πράγματα; Σκέφτηκα, φίλε, ότι τα μέσα μεταφοράς είναι του ‎λαού, αλλά και τα εργασιακά δικαιώματα είναι των εργαζομένων. Εργαζομένων που, ‎όπως εσύ κι εγώ, έχουν δουλέψει για να τα κατοχυρώσουν και δεν δέχονται εν μιά ‎νυκτί την κατάργησή τους. Σε άκουσα να λες αλλού ότι όλοι τα ίδια περνάμε, ας ‎βάλουν και αυτοί νερό στο κρασί τους να τελειώνουμε. Δεν θα σου κρύψω ότι όταν ‎σε άκουσα να το λες, χαμογέλασα. Και ξέρεις γιατί; Φαντάστηκα για μια στιγμή τον ‎εαυτό μου απεργό στα μέσα μεταφοράς, μέσα στα αμαξοστάσια, αγωνιστή, ‎πολεμιστή, που δε με ένοιαζε αν θα χάσω τον μισθό μου ή την δουλειά μου, αλλά μόνο ο ‎αγώνας για ένα καλύτερο αύριο για εμένα και τους φίλους μου. Την μια στιγμή ‎χαμογέλασα, την επόμενη όμως στενοχωρήθηκα φίλε. Και στενοχωρήθηκα γιατί ‎ακόμα δεν έχω κατέβει και εγώ σε απεργία. Γιατί ακόμα δεν έχω αγανακτήσει με όλα ‎αυτά που περνάμε, γιατί ακόμα δεν είπα «νισάφι πια»!

Ξέρω ότι σε στενοχωρώ και εσένα με αυτά φίλε. Επειδή ίσως δεν με ξέρεις ακόμα ‎καλά, θέλω να σου ξεκαθαρίσω ότι δεν ασχολούμαι με τον συνδικαλισμό, ούτε με την ‎πολιτική. Απέχω κι εγώ, όπως κι εσύ, γιατί δεν με εκφράζει η πολιτική και οι ‎πολιτικοί του σήμερα. Στους σημερινούς όμως απεργούς των μέσων μεταφοράς φίλε, ‎δεν βλέπω συνδικαλιστές εργατοπατέρες που προσπαθούν να διασφαλίσουν την ‎τσέπη τους και τα λεφτά τους. Βλέπω ανθρώπους βιοπαλαιστές που μάχονται να ‎διασώσουν τις οικογένειές τους και να διατηρήσουν τα δικαιώματά τους. Βλέπω ‎ανθρώπους διαλλακτικούς, που επιθυμούν πραγματικά να καθίσουν στο τραπέζι των ‎διαπραγματεύσεων και να βρεθεί μια λύση. Α, και να σου πω κάτι τελευταίο, γιατί η ‎ώρα πέρασε και σίγουρα σε έχω κουράσει. Διαφωνώ και με έναν εκ των τριών ‎πρωθυπουργών μας, που δήλωσε και αυτός ότι “είναι απαράδεκτο να φορτίζεις την ‎ατμόσφαιρα και να επαυξάνεις την ταλαιπωρία της κοινωνίας” και ότι “αυτή η ‎παλαιού τύπου συνδικαλιστική αντίληψη δεν έχει σχέση με την αντίληψη της εποχής ‎και την δική μας για το τι σημαίνει κοινωνική ευθύνη”. Μόλις το άκουσα αυτό, ‎αναρωτήθηκα… καλά, πότε η αντίληψη και η άποψη η δική μου ταυτίστηκε με αυτήν ‎της εποχής αλλά και των κυβερνώντων; Εσύ τι λες φίλε, συμφωνείς;

Με εκτίμηση,
o φίλος.‎

Advertisements
1 σχόλιο Post a comment

Trackbacks & Pingbacks

  1. Αντι-ρήσεις

Γράψε και εσύ το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments