Skip to content

6 Ιανουαρίου 2013

Το «ιδανικό» του ελάσσονος κόπου‎ (Α΄ Μέρος)

από lakwnikos

‎ 
Προσφιλές μου πρόσωπο προ ολίγων ημερών, σε συζήτηση που είχαμε για την ‎συγκομιδή της ελιάς, μου δήλωσε ότι προτιμά να αγοράζει το λάδι έτοιμο, παρά να ‎μαζέψει τις 10 ρίζες ελιές που έχει και να βγάλει το δικό του. “Πλήρωσε για λιοπάνια, ‎λανάρια, εργάτη, λιοτρίβι, σακιά κλπ…, ενώ με 50-60 ευρώ βρίσκω τον τενεκέ από ‎την γειτόνισσα και χωρίς να κουραστώ”. Το ίδιο σκεπτικό έχουμε οι περισσότεροι ‎από εμάς και όχι μόνο σε ό,τι αφορά τις αγροτικές δουλειές. Απλώς το συγκεκριμένο ‎παράδειγμα είναι ενδεικτικό της αλλαγής που έχει συντελεστεί στην κοινωνία της ‎χώρας μας. “Γιατί να βγω να μαζέψω χόρτα, όταν με 5 ευρώ το πρωί στη λαϊκή και 2-‎‎3 ευρώ το μεσημέρι τα αγοράζω ξεκούραστα” “Γιατί να έχω πέντε κότες, που θέλουν ‎περιποίηση, καθάρισμα, μυρίζουν κλπ κλπ, όταν στο super market τα αγοράζω φθηνά ‎και ξεκούραστα”;

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα, ‎όμως είναι σε όλους μας γνωστά. Το θέμα είναι κατά πόσον θα μπορέσουμε να ‎αντιμετωπίσουμε αυτόν τον εντελώς λανθασμένο τρόπο σκέψης.

‎Το μόνο που μπορώ με σιγουριά να βεβαιώσω είναι ότι αυτή η νοοτροπία δεν ‎περιορίζεται μόνο στην εργασία, αλλά σταδιακά επεκτείνεται και σε ‎άλλους τομείς της ζωής μας. “Αργία μήτηρ πάσης κακίας” είχε δηλώσει ο Σόλων και ‎είχε απόλυτο δίκιο. Όσο αποφεύγουμε να κουραστούμε και αρκούμαστε στα ‎‎“έτοιμα”, τόσο στο παρασκήνιο εθιζόμαστε στην μαλθακότητα, στην νοοτροπία του ‎ελάσσονος κόπου και στον ωχαδερφισμό. Δεν είναι τυχαίο που ερήμωσαν τα χωριά ‎και οι πόλεις της επαρχίας, αφού οι περισσότεροι, στην αναζήτηση ευκολότερης ‎απασχόλησης και απαλλαγής από την κοπιώδη αγροτική εργασία, κατέφυγαν στις ‎μεγάλες πόλεις. Έτσι, σταδιακά ξεχάσαμε τι θα πει μοχθώ για τα προς το ζην, μάθαμε ‎στα εύκολα, αρκεστήκαμε σε αυτά που μπορούμε να αγοράζουμε, παρασυρθήκαμε ‎στην καλοπέραση. Και αφού βολευτήκαμε, άρχισε χωρίς να το καταλάβουμε η ‎διάβρωση και ο ακούσιος επαναπρογραμματισμός μας. Αφού πλέον όλα τα ‎αγοράζαμε από τα μαγαζιά, υποχρεωτικά έπρεπε να αρκούμαστε σε αυτά που εκείνα ‎μας παρείχαν. Ακόμα και οι αγρότες, ακολουθώντας την ίδια φιλοσοφία, περιόρισαν ‎την παραγωγή τους σε προϊόντα που απαιτούσαν λιγότερο κόπο και απέφεραν ‎μεγαλύτερο κέρδος. Άρχισαν λοιπόν οι εισαγωγές ξένων προϊόντων, βιολογικών και ‎μη, έκλεισαν οι βιομηχανίες της χώρας αφού κανείς δεν ήθελε να δουλέψει σε ‎φάμπρικα και άνοιξε η χοάνη του δημοσίου, απορροφώντας όλον αυτόν τον όγκο των ‎ανθρώπων που ήθελαν μεν να εργάζονται, χωρίς όμως κούραση.

‎Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Με την ανεργία που μαστίζει την χώρα και την ‎διακοπή του έτοιμου χρήματος, εάν δεν φροντίσουμε άμεσα να αποκολληθούμε από ‎την αρρωστημένη νοοτροπία του ελάσσονος κόπου, θα συναντήσουμε σοβαρό ‎πρόβλημα συντήρησης. Καλούμαστε να ξεχάσουμε τον μέχρι σήμερα τρόπο ζωής μας ‎και να υιοθετήσουμε ένα νέο (ή μάλλον έναν παλιό), προσαρμοσμένο στις σημερινές απαιτήσεις. Όσο ‎γρηγορότερα το καταλάβουμε, τόσο γρηγορότερα και ομαλότερα θα απολαύσουμε ‎καρπούς. Ό,τι άλλο και να προσθέσω εδώ επί του θέματος αυτού είναι περιττό. Αυτό ‎που θα ήθελα να συμπληρώσω, είναι οι λόγοι που απαντούν στο, γιατί να κουραστώ ‎για να αποκτήσω κάτι το οποίο μπορώ εύκολα, ακόμα και με την σημερινή κρίση, να ‎αγοράσω.

‎(συνεχίζεται)‎



Advertisements

Γράψε και εσύ το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments