Skip to content

19 Δεκεμβρίου 2012

Η χώρα που αυτοκαταστρέφεται!

από mikrosprofitis

Ένας από τους πλουσιότερους Έλληνες ομογενείς αποφασίζει πριν ‎από μερικά ‎χρόνια, μετά από έκκληση που του έγινε, να χτίσει με ‎προσωπικά έξοδα και κόπο στην ‎πόλη μας κτιριακή ‎εγκατάσταση που θα στεγάσει τμήματα ενός Τεχνολογικού ‎Εκπαιδευτικού ‎Ιδρύματος. Το εγχείρημα πολυδάπανο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Σε ‎σύντομο ‎χρονικό διάστημα τα κτίρια είναι έτοιμα να στεγάσουν τους φοιτητές και ‎‎τους καθηγητές τους. Μετά όμως από λίγα χρόνια, το Υπουργείο ‎Παιδείας ‎αποφασίζει να κλείσει τα τμήματα της εν λόγω σχολής και να ‎μεταφέρει αυτήν και ‎τους φοιτητές της σε άλλη πόλη, εντάσσοντάς τους ‎στο δικό της Τεχνολογικό Ίδρυμα. ‎Οι αντιδράσεις από τους σπουδάζοντες, ‎τους εργαζομένους αλλά και τους κατοίκους ‎πολλές. Η πολιτεία δεν παίρνει ‎θέση. Τελικώς, ο ευεργέτης και χορηγός του ‎κτιριακού συγκροτήματος ‎συντάσσει επιστολή προς την Κυβέρνηση, το Υπουργείο ‎και τους τοπικούς ‎πολιτικούς άρχοντες και βουλευτές, παρακαλώντας να μην κλείσει ‎η σχολή. ‎Οι διαπραγματεύσεις είναι υπό εξέλιξη, με το αποτέλεσμα να ‎προδιαγράφεται μάλλον αρνητικό για την πόλη μας.

‎   Το παραπάνω περιστατικό συμβαίνει στη πόλη της Σπάρτης, και αφορά το Τμήμα Πληροφορικής του Α.Τ.Ε.Ι. Σπαρτης, παράρτημα του Α.Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας, μεταξύ των οποίον είναι και η διαφορά.Είναι περιττό να σημειώσω ότι παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν κατά κόρον ‎τα ‎τελευταία χρόνια. Η ελληνική νοοτροπία, από εκεί που μεγαλουργούσε, έχει ‎πλέον ‎εκφυλιστεί και αδυνατεί να συμπεριλάβει το κοινό συμφέρον. Ζούμε ‎σε μια χώρα η ‎οποία αυτοκαταστρέφεται. Χρειαζόταν να έρθει το ‎Νομισματικό Ταμείο και ο κάθε ‎ξένος παράγοντας για να το καταλάβουμε; Ή μήπως ξαφνικά προσωποποιήσαμε την ‎δική μας αδυναμία; ‎Συνέβαινε τα τελευταία χρόνια, απλώς εμείς σφυρίζαμε αδιάφορα ‎και ‎γυρίζαμε αλλού το κεφάλι. Εάν δεν έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και ‎πρόθυμους ‎συνεργούς τον καθένα από εμάς, τίποτα από αυτά δεν θα ‎γινόταν. Χρόνια τώρα, με ‎την δική μας αθόρυβη αλλά καθοριστική έγκριση, ‎συντελείται αυτή η σήψη της ‎ελληνικής κοινωνίας και θα συνεχίσει να ‎συμβαίνει, όσο δεν αποφασίζουμε να ‎αλλάξουμε ρότα. Αν δεν ‎αποφασίσουμε να αποκολληθούμε από τον υλισμό που σε ‎λίγο θα μας κάνει ‎νέα Αμερική, η σήψη αυτή θα διαλύσει τελείως ό,τι έχει απομείνει ‎να μας ‎θυμίζει ότι είμαστε Έλληνες, ακόμα και αυτή την ίδια την ιστορία μας και ‎την ‎ελληνική γλώσσα.

‎   Είναι γεγονός πως η χώρα μας πάσχει από έλλειψη ηγετών. Ανθρώπων που ‎να ‎τους έχει αναδείξει η κοινωνία, που να έχουν κερδίσει με το σπαθί τους ‎την τιμή να ‎εκπροσωπούν το τόπο. Αλλά ποιος θα μπορούσε να ‎αναλάβει να βγάλει τη χώρα από ‎το αδιέξοδο, όταν η πλειονότητα των ‎Ελλήνων ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό της ή ‎απορρίπτει εντελώς τις ‎αρχές και παραδόσεις του πολιτισμού μας; Είναι δυνατόν –για ‎να επανέλθω ‎στο παραπάνω περιστατικό– να μας χαρίζουν ένα έργο τέτοιας αξίας και ‎‎εμείς να κοιτάμε πώς θα το εκμεταλλευτούμε προς ίδιον όφελος ή έστω να ‎αδιαφορούμε για την λειτουργία του; Και ‎μάλιστα, μιας και βεβαίως όλοι βράζουμε ‎στο ίδιο καζάνι και χορεύουμε ‎στον ίδιο χορό των συμφερόντων, κανείς πλην των ‎άμεσα ενδιαφερομένων ‎να μην ορθώνει αντίλογο; Και βεβαίως, όπως προείπα, τέτοια ‎παραδείγματα ‎θα συναντήσουμε πολλά στα πρόσφατα χρόνια της ελληνικής ιστορίας, ‎με ‎μοναδικό θύμα πάντοτε την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Θεωρώ ότι η λύση δεν είναι η επανάσταση. Πιστεύω ειλικρινά ότι, ‎‎τουλάχιστον στην παρούσα φάση, μια λαϊκή εξέγερση το μόνο που θα ‎κατάφερνε θα ‎ήταν, μετά από ένα μικρό κύκλο, να μας ξαναφέρει στο ‎σημείο που είμαστε τώρα. ‎Εναλλακτικές λύσεις στην κρίση της χώρας μας ‎υπήρχαν και υπάρχουν. Θα ‎μπορούσες Έλληνα, με τον κόπο σου και όχι φυγόπονα, να έχεις βοηθήσει ώστε η ‎χώρα μας να είναι σε καλύτερη μοίρα ‎και σε καλύτερη θέση στην παγκόσμια αγορά. ‎Θα μπορούσες Έλληνα, ‎στηρίζοντας το κοινό καλό του τόπου μας, να είχες βοηθήσει ‎ώστε η χώρα ‎μας να ήταν σήμερα σε καλύτερη μοίρα όσον αφορά τον τουρισμό, τις ‎‎εξαγωγές, την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, το βιωτικό και ‎κοινωνικό επίπεδο. Θα ‎μπορούσες Έλληνα, μένοντας πιστός στα ήθη, τα έθιμα και τις ‎παραδόσεις ‎του τόπου μας, να είχες βοηθήσει ώστε η χώρα μας να μην έφθανε στο ‎‎σημείο που βρίσκεται σήμερα.

‎   Επειδή όμως, κατά κάποιο περίεργο τρόπο, η ιστορία ‎επαναλαμβάνεται, ουδέν ‎κακόν αμιγές καλού. Έτσι, ακόμα και σήμερα ‎υπάρχει ελπίδα. Πριν φτάσουμε στον ‎πάτο, πρέπει να παραδεχθούμε τα ‎λάθη μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ‎φταίνε οι άλλοι για τις ‎επιλογές μας. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να γίνουν οι ‎απαραίτητες ‎διορθωτικές κινήσεις που θα αναστρέψουν την κατάσταση. Μόνο τότε ‎θα ‎μπορέσουν να εμφανιστούν άνθρωποι που θα θέλουν πραγματικά να ‎προσφέρουν ‎και να βοηθήσουν τον τόπο. Γιατί μέχρι πρότινος, τέτοιοι ‎άνθρωποι μόνο γραφικοί θα ‎μπορούσαν να χαρακτηριστούν από την ‎πλειονότητα των συμπατριωτών μας. Ήδη, ‎βέβαια, η κατάσταση έχει ‎αρχίσει να αλλάζει. Πλέον, και ο πιο αφελής καταλαβαίνει ‎ότι οδεύουμε ‎προς την πλήρη ισοπέδωση. Αυτό που μένει είναι να κινηθούμε την ‎ύστατη στιγμή προς την ‎σωστή κατεύθυνση. Να κινηθούμε προς μια λύση που εμείς ‎οι ίδιοι θα ‎έχουμε κατανοήσει και θα είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι είναι η καλύτερη ‎‎για εμάς, όχι που θα μας την έχουν σερβίρει διάφοροι καλοθελητές.‎

Advertisements

Γράψε και εσύ το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments